Danièla Estèbe-Hoursiangou escriu a nautor d’umanitat. Çò que non vòl pas dire qu’aicí se butassan los bons sentiments d’una benvolença que foncciona tròp sovent, a l’ora d’ara, coma una vertadièra injonccion sociala. Al contra: l’autora nos fa cabussar dins un drama existencial – l’inexorable alunhament psicofisic de lo que foguèt e demòra son amor unic – sense nos esparnhar gaire. Las
causas son ditas a nautor de sentiments mesclats, contradictòris, violents, a nautor d’una fòla luciditat, e mai d’una necessària pensada magica, sense cap de concession a las mòdas, a las mentidas de la bona consciéncia, e a l’inumanitat insidiosa d’un scientisme cool que pretend respondre fins amen a prepaus de la nòstra condicion.

Çò qu’aqueste libre manifèsta, per son dire original e pertocant, per sa fòrça extraordinària e butada fins a l’extrème, es qu’ençà e al delà de la vertat de la sciéncia, totjorn segonda, lo primièr e lo darrièr mot apertenon a la nòstra subjectivitat, aquela vertat existenciala tota poderosa que se confond amb la nòstra quita vida e non cèssa pas de trevar la literatura e las arts. Un libre que nos mena luènh al còr de la complexitat umana.

Un libre de meditar.

Eric Fraj

Mens de 25 ans? Ací qu'as un siti tà escríver liurament las tuas passions, la tua vision de l'actualitat, las tuas questions, los tons centres d'interès.

Un siti tà partatjar dab autes joens. Perqué?
- emplegar la lenga
- crear ligams sociaus e culturaus
       tot aquò dab zero coneishença informatica.
A tu!
Clica ací: Actu'Joens

Ua òbra navèra, de segur.

Ua ficcion, un raconte oniric, ua sonsaina...
Ua experiéncia de possession o ua mena d'estransi chamanic, ce ditz Joan-Frederic Brun.

De tota manièra, ua escritura poetica, un ritme.

E un ambient intime, sensual. L'autora qu'explora e que torna explorar lo desir, lo còs.

Al matin caldrà desseparar los nòstres braces, quitar aquel desarmament que nos aviá traches aital, nuses dins lo lièit. E veiràs qu’aquò’s pas res, qu’aquò fa pas res. T’escotarai legir de poèmas a auta votz sus la plaça del pichòt cafè. L’avenc que trigòssi amb mos passes, que ribejas benlèu, lo saupràn pas.

Ua introduccion au libe:

Anna-Pèire Darrées

Aqueth tèma qu’ei coma ua tela de hons deu libe Jamei aiga non cor capsús de Benoit Larradet.

Los personatges que son, benlèu, inatenduts : un avet, un indian e un bearnés. Sustot, l’autor que joga dab lo sosvénguer e lo desbromb. Cadun que’s bremba de çò qu’a conegut e, totun, que vesem coma los desarrigats e pòden pèrder la memòria deu passat.

Los personatges que pareishen sols. Pr’aquò, l’avet bearnés de la vath d’Aspa que compreng la lenga de Talcaolpen, lo querandis de la pampa. E l’indian que nos mia tà ua tèrra desconeguda:

“Argüeita, Talcaolpen, argüeita quin cambian las gèrbas d’un endret a l’aute. Argüeita la prestida discreta d’un passatge qui miava lo ton pair, enqüèra mainatge, dinc au jaç d’un nandó on panava los ueus. Argüeita las arraditz e las granas de qui las hemnas sabèvan har un disnar o ua bevuda de hèsta.”

Tot cambia dab lo darrèr vengut. Lo gaucho bearnés que's tròba au ras deu mast (avet), lo temps que s'ei escorrut e ne sap pas çò que s'ei passat lo sègle precedent, pr'amor n'a pas las claus de l'istòria. Sosvénguer e desbromb...

Anne-Pierre Darrées